مدیریت یک مجتمع مسکونی چندین حوزۀ تخصصی بسیار متفاوت را در بر میگیرد:
- مالی: ضبط و ربط تراکنشهای مالی مالک و ساکن و کارکنان و پیمانکاران و دستگاههای اجرایی...، تهیه و تنظیم گزارشهای مالی (اعم از اطلاعرسانی ادواری یا صورتهای مالی برای ارائه به مجمع عمومی)
- تأسیسات: اعم از مکانیکی (شبکۀ آب، گرمایش، سرمایش، گاز، آسانسور، اطفاء حریق...)، الکتریکی (شبکۀ برق، برق تأسیسات، برق اضطراری...)، الکترونیکی (آنتن مرکزی، آیفن، دوربین مداربسته، سنسورهای اعلام حریق...)
- ایمنی: خطرات احتمالی برای همسایگان و عابران، خطرات ناشی از نشیت گاز و آب و اتصالی برق، خطرات ناشی از تعدی مجرمانه به اموال مشاع و اختصاصی... و همچنین ملاحظات بهداشتی از قبیل دفع زباله، کیفیت آب، نظافت مشاعات...
- حقوقی: اقدامات مصرح در قانون تملک آپارتمانها، پاسخ به اعتراض یا شکایات مالک و ساکن،...
- فضای سبز و محیط زیست
در یک مجتمع کوچک 5 تا 10واحدی، گستره و پیچیدگی مسائل هر حوزه کوچکتر و امکاناتی که در اختیار مالکان قرار دارد نیز محدودتر است. بنابراین عمدۀ مسائل با آنچه در دسترس است و «با همیاری اهالی» حل و فصل میشود: مثلاً اگر مجتمع سرایدار ندارد، آبیاری باغچه را به صورت نوبتی ماهی یکی از همسایگان به عهده میگیرد. در یک مجتمع بزرگتر ممکن است از خدمات تخصصی یک پیمانکار استفاده شود که یک شبکۀ آبیاری قطرهای با مخزن و شناور و غیره اجرا کند و دستورالعمل نگهداری از آن را تحویل مدیر ساختمان بدهد. در یک شهرک وسیع، گستردگی و پیچیدگی یک حوزه ایجاب میکند که بخشی از پرسنل مقیم و موظف مسؤول رسیدگی به مسائل آن باشند.
تفاوت میان اندازۀ مجتمعها نباید موجب شود که یک حوزۀ کارکردی نادیده گرفته شود: هرچند مدیر یک مجتمع کوچک بین حوزههای کارکردی نقش عوض میکند و رأساً درگیر اجراییات هر حوزه میگردد، در حالی که مدیر یک شهرک عملاً از چنین کاری ناتوان است و میباید منظماً گزارش عملکرد هر یک از حوزهها را از مسؤول آن دریافت کند و رهنمودهای لازمه را به او بدهد. اما در هر حوزه حداقلهای تخصصیای وجود دارد که مدیر نباید از آن عدول کند و حتماً با نظرخواهی از متخصصین تصمیم بگیرد و به دانش خود اکتفا نکند.